De vleugel die ooit was
Het is hier koud en dompig. Mijn hout trekt krom en mijn toetsen worden geel. Ik ben al lang niet bespeeld maar ik weet dat mijn noten vals zullen klinken. Ooit wist ik honderden mensen in vervoering te brengen, maar dat is een lange, lange tijd geleden.
Mijn verhaal begint in het jaar 1883 toen de grootmeester mij een leven schonk. Donker en glanzend bracht ik de liederen van goden ter gehore. Franz Liszt was na Steinway de eerste die mijn toetsen aan mocht raken. Drie jaar later blies hij zijn laatste adem uit.
Een van zijn meest talentvolle pupillen werd mijn nieuwe meester. Oh, wat haatte ik het als hij zijn toondove leerlingen op mij liet spelen.
Mijn lijdensweg werd gelukkig regelmatig onderbroken door enkele getalenteerde jongemannen. De jaren gingen voorbij en ik was redelijk gelukkig. Mijn meester was een goede meester en hij onderhield mij goed. De ochtend dat hij mijn toetsen niet aanraakte wist ik dat er iets mis was. Het duurde daarna niet lang voor nieuwe handen mijn toetsen beroerden. Deze waren zacht en teder. Het waren de handen van een vrouw.
Deze vrouw was niet meer dan een leerling maar ik voelde het talent uit haar vingertoppen vloeien. Door het samenbrengen van onze zielen had haar vader, mijn koper, zonder het te weten een hemels duo gecreëerd. Samen bezochten we de meest prachtige zalen, toegejuicht door ’s werelds belangrijkste en rijkste mensen. Eindelijk iemand die aan mijn eerste meesters kon tippen! Maar helaas vond deze vrouw een verboden liefde en door zich de woede van haar vader op de hals te halen moest zij mij verlaten.
Weer wisselde ik van eigenaar en ditmaal belandde ik op een ander continent. De zilte zeelucht had mij geen goed gedaan en ik vreesde dan ook het ergste. Bij aankomst klopte mijn nieuwe meester mij op de vleugel en sprak de legendarische woorden:‘‘Een beroemdheid in ons midden’’. Vanaf dat moment wist ik dat ik goed terecht gekomen was.
Jarenlang heb ik van zijn gezin mogen genieten, stuk voor stuk getalenteerd en stuk voor stuk voorzichtig met mij. Ik hield van mijn nieuwe meester en ik zal nooit die dag in 1929 vergeten dat hij uit wanhoop de hand aan zichzelf sloeg.
De tijd daarna herinner ik me niet goed, de reis terug en de jaren daarna gingen in een waas voorbij. Ik stond te verstoffen in een kamer bij een of andere Adolf. Ik werd nooit bespeeld. Het leven was saai en mijn eigenaar hield niet van mij, zoals ooit van mij gehouden was. Op een dag werd ik ruw verplaatst door iemand die me wéér met een ander accent toesprak. Dit keer hoefden we niet ver te reizen en ik kwam terecht in een plaats genaamd Amsterdam. Allerlei virtuozen bespeelden mijn toetsen en ik was gelukkiger dan ooit tevoren. Wat een talent! Wat een genot! Ik zag mensen komen en gaan, maar naar mijn idee was ik eindelijk thuis gekomen. Naarmate de tijd verstreek en mijn spelers afwisselden, veranderde de muziek mee. Van klassiek tot modern, ik kon alles ter gehore brengen. Ik blinkte natuurlijk uit in stukken door Liszt gecomponeerd. Soms was het alsof mijn eerste eigenaar mij zelf weer beroerde. Op dit soort momenten miste ik hem het meest, ook al was ik nog zo gelukkig.
Maar nu.. nu ben ik oud en versleten. Ik sta in een opslagplaats weg te rotten. Mijn hoogtijdagen zijn voorbij en ze lijken mij te zijn vergeten. Ik was een beroemdheid maar nu ben ik niets meer dan een huis voor de muizen. Zij zijn de enigen die mijn snaren en toetsen in beweging brengen. Het laatste wat ik nog kan hopen is dat iemand zich mij ooit herinnert. Ziet wat ik was, ziet wat ik nog kan zijn.
Want ik was de laatste metgezel van een aantal van de grootste spelers ter wereld.
_________________
Dit verhaal heb ik samen met een van mijn beste vriendinnen én toekomstige MIM-studente geschreven. Het was voor haar een opdracht voor school en zij vroeg mijn hulp. Samen hebben we een concept bedacht en dit ervan gemaakt. Het onderwerp moest vleugels zijn en dit was vrij te interpreteren. Aangezien er hier een vleugel in de huiskamer staat vonden wij het een leuk idee om niet voor een cliché-idee als bijv. een vogel te gaan.
Ik vond het een leuke opdracht en was blij dat ik mijn creativiteit weer eens kon spuien. Het idee om meer verhalen samen te schrijven is hiermee geboren. Daarnaast ben ik er best trots op dat we dit in een zeer korte tijd hebben geschreven en daarom wilde ik het graag met u delen.
