A photo shoot that changed the world.

The year 1962 is a year that many art lovers remember. It was the year of the first pop art group exhibition, the year of Andy Warhol. It was also the year of mourning. The year when the number one sex symbol passed away. Just a few weeks after a revealing photo shoot. (New York Times, 2006)

Marilyn Monroe grew up in a broken family as Norma Jeane Mortenson. She married at age 16, not yet aware of her possibilities as a model and actress. That all changed when she was asked to participate in a photo shoot. She posed naked and this exciting event made her long for another, exciting life. After this, it didn’t take long for her first marriage to end. (New York Times, 2005)

She moved to Hollywood and decided to change her appearance and name. Marilyn went from the inconspicuous Norma Jeane to a sexy blonde with an attitude. She pretended to be an obtuse, naïve girl and got big parts in successful movies. (New York Magazine, 2008)

This led to three marriages and an alleged liaison with president Kennedy. The rumour goes that Marilyn killed herself at age 36 after a break-up with the president. (The Scotsman, 2003)

Six weeks before her death she took part in a photo shoot with world famous photographer Bert Stern, known as ‘The Last Sitting’. The photo’s were shot at the Hotel Bel-Air and shows us Marilyn in all sorts of poses. All with an erotic vibe, some drunk, some show a certain fragility. Bert Stern succeeded in capturing the real Marilyn on film. Without any retouch he created legendary, perfect images. He captured the last know images of a living legend. Forty-six years later, Bert Stern revived that photo shoot. Young actress Lindsay Lohan is his new Marilyn Monroe. In her Stern sees everything he saw in Monroe, things others couldn’t see. By recreating the photo shoot, he tries to get that same vulnerability and fragility.

These photo’s have been placed in all sorts of magazines. Some say it is a disgrace, that Marilyn will turn in her grave. Others think the next Marilyn is born. It is Lindsay who gives the real reason for the photo’s. “Here is a woman who is giving herself to the public,” She said about Marylin’s photographs. “She’s saying, ‘Look, you’ve taken a lot from me, so why don’t I give it to you myself.’ She’s taking control back.” As Lindsey Lohan really is the next Marilyn, then let us just hope that she’ll take control back in another way then Marilyn did. (New York Magazine, 2008)

__

Misschien lijkt Marilyn Monroe op het eerste gezicht niet geheel in het hokje naaktfotografie te passen. Toch zijn haar shoots voor Playboy en The Last Sitting wereldberoemd. Ik kende eigenlijk alleen maar Marilyn’s blonde seksbom-status maar heb er verder nooit zoveel achter gezocht. Ik vond het dan ook interessant om in mijn bronnen te lezen wat haar beweegredenen waren. De foto’s van The Last Sitting heb ik op het internet bekeken en ik vind ze ronduit prachtig. Hopelijk zie ik ze dan ook nog eens in het echt. Ik ben tevreden met dit bovenstaand artikel omdat ik er veel werk in heb gestopt en veel over mijn onderwerp heb geleerd. Dat is toch een punt dat ik belangrijk vind. Tenslotte doe je deze opleiding alleen maar voor jezelf en dan is het belangrijk dat je overal een les uit haalt. Zo heb ik geleerd verder te kijken dan het beeld dat de media van een persoon schept. Iets wat ik in de toekomst dan ook zeker vaker toe zal passen.

Drawing a line.

When it comes to nude photography, people are often still narrow minded. It is difficult for them to see nude as an art form. They criticize and protest against exhibitions, photo books etcetera. (New York Magazine, 2008)

Fortunately, some people seem to disagree with them. People like Marilyn Monroe, Ruth Bernhard and Spencer Tunick. They are icons when it comes to nude photography. But why is it, that in what we call a modern world, Spencer Tunick still has to fight the same offending criticisms that Marilyn Monroe heard in the early sixties? (New York Magazine, 2008) Thousands of people undress in front of his lens and still his work hasn’t been fully accepted.(Miami Herald, 2007)

How can we call ourselves contemporary and respectful when there are still countries like Vietnam that wouldn’t allow any nude exhibited until last year? It has taken them years to finally show nude to the people. I find it strange that in such a modern world people can’t seem to enjoy or even accept an art form. They criticize one of the ways that shows people in there most intimate and yet vulnerable forms. (Inquirer, 2007)

One of the comments you hear the most is ‘When you pay for sex, it is pornography.’ Yes, you often have to pay to see an exhibition, but I thought it was already decided that a (photographed) kiss isn’t sex. That nude body parts were accepted. Just look at a random music video and you’ll see those flashing around. And celebrity’s, well, you can hardly call the little pieces of fabric that cover them up clothes.

I’m sure that the narrow minded people have pictures of themselves from when they were children. Cute baby pictures, naked on the rug in front of the fire. Well, I suppose that makes their own parents pornography artists then.

I’m glad nude photography is an art form that’s getting more appreciated. Even though we are taking very small steps at a time. My opinion is that a well taken nude photo shows a human in his purest and most innocent form.

I hope that one of these days a great artist like Spencer Tunick will bring the conservatives back to the way they were born. Naked and vulnerable.(Miami Herald, 2007)

____

Toen het begin dit jaar bekend werd dat elke leerling voor Engels een aantal artikelen moest schrijven leek naaktfotografie mij meteen een interessante invalshoek. Tenslotte viel dat goed te rijmen met de andere twee projecten waar wij in periode 1 van jaar drie aan werkten. De versie die hier staat is de tweede versie. Ik ben, over het algemeen genomen,  tevreden omdat ik er veel tijd en moeite in heb gestopt. Vooral de juiste bronnen vinden was een ware hel. Uit nieuwgierigheid ben ik eens in mijn vriendengroep gaan rondvragen en het bleek lastig om mensen te vinden die dezelfde perceptie deelden als ik als het aan kwam op de grens tussen porno en kunst. Ik vind het dan ook een onderwerp dat mij in ieder geval erg aan het denken heeft gezet. Mijn artikel is onderdeel van een groepsproduct en ik vind dat mijn groep en ik een sterk product hebben neergezet omdat iedereen elkaar regelmatig feedback en hulp bood.

De vleugel die ooit was

Het is hier koud en dompig. Mijn hout trekt krom en mijn toetsen worden geel. Ik ben al lang niet bespeeld maar ik weet dat mijn noten vals zullen klinken. Ooit wist ik honderden mensen in vervoering te brengen, maar dat is een lange, lange tijd geleden.

Mijn verhaal begint in het jaar 1883 toen de grootmeester mij een leven schonk. Donker en glanzend bracht ik de liederen van goden ter gehore. Franz Liszt was na Steinway de eerste die mijn toetsen aan mocht raken. Drie jaar later blies hij zijn laatste adem uit.

Een van zijn meest talentvolle pupillen werd mijn nieuwe meester. Oh, wat haatte ik het als hij zijn toondove leerlingen op mij liet spelen.

Mijn lijdensweg werd gelukkig regelmatig onderbroken door enkele getalenteerde jongemannen. De jaren gingen voorbij en ik was redelijk gelukkig. Mijn meester was een goede meester en hij onderhield mij goed. De ochtend dat hij mijn toetsen niet aanraakte wist ik dat er iets mis was. Het duurde daarna niet lang voor nieuwe handen mijn toetsen beroerden. Deze waren zacht en teder. Het waren de handen van een vrouw.

Deze vrouw was niet meer dan een leerling maar ik voelde het talent uit haar vingertoppen vloeien. Door het samenbrengen van onze zielen had haar vader, mijn koper, zonder het te weten een hemels duo gecreëerd. Samen bezochten we de meest prachtige zalen, toegejuicht door ’s werelds belangrijkste en rijkste mensen. Eindelijk iemand die aan mijn eerste meesters kon tippen! Maar helaas vond deze vrouw een verboden liefde en door zich de woede van haar vader op de hals te halen moest zij mij verlaten.

Weer wisselde ik van eigenaar en ditmaal belandde ik op een ander continent. De zilte zeelucht had mij geen goed gedaan en ik vreesde dan ook het ergste. Bij aankomst klopte mijn nieuwe meester mij op de vleugel en sprak de legendarische woorden:‘‘Een beroemdheid in ons midden’’. Vanaf dat moment wist ik dat ik goed terecht gekomen was.

Jarenlang heb ik van zijn gezin mogen genieten, stuk voor stuk getalenteerd en stuk voor stuk voorzichtig met mij. Ik hield van mijn nieuwe meester en ik zal nooit die dag in 1929 vergeten dat hij uit wanhoop de hand aan zichzelf sloeg.

De tijd daarna herinner ik me niet goed, de reis terug en de jaren daarna gingen in een waas voorbij. Ik stond te verstoffen in een kamer bij een of andere Adolf. Ik werd nooit bespeeld. Het leven was saai en mijn eigenaar hield niet van mij, zoals ooit van mij gehouden was. Op een dag werd ik ruw verplaatst door iemand die me wéér met een ander accent toesprak. Dit keer hoefden we niet ver te reizen en ik kwam terecht in een plaats genaamd Amsterdam. Allerlei virtuozen bespeelden mijn toetsen en ik was gelukkiger dan ooit tevoren. Wat een talent! Wat een genot! Ik zag mensen komen en gaan, maar naar mijn idee was ik eindelijk thuis gekomen. Naarmate de tijd verstreek en mijn spelers afwisselden, veranderde de muziek mee. Van klassiek tot modern, ik kon alles ter gehore brengen. Ik blinkte natuurlijk uit in stukken door Liszt gecomponeerd. Soms was het alsof mijn eerste eigenaar mij zelf weer beroerde. Op dit soort momenten miste ik hem het meest, ook al was ik nog zo gelukkig.

Maar nu.. nu ben ik oud en versleten. Ik sta in een opslagplaats weg te rotten. Mijn hoogtijdagen zijn voorbij en ze lijken mij te zijn vergeten. Ik was een beroemdheid maar nu ben ik niets meer dan een huis voor de muizen. Zij zijn de enigen die mijn snaren en toetsen in beweging brengen. Het laatste wat ik nog kan hopen is dat iemand zich mij ooit herinnert. Ziet wat ik was, ziet wat ik nog kan zijn.

Want ik was de laatste metgezel van een aantal van de grootste spelers ter wereld.

_________________

Dit verhaal heb ik samen met een van mijn beste vriendinnen én toekomstige MIM-studente geschreven. Het was voor haar een opdracht voor school en zij vroeg mijn hulp. Samen hebben we een concept bedacht en dit ervan gemaakt. Het onderwerp moest vleugels zijn en dit was vrij te interpreteren. Aangezien er hier een vleugel in de huiskamer staat vonden wij het een leuk idee om niet voor een cliché-idee als bijv. een vogel te gaan.

Ik vond het een leuke opdracht en was blij dat ik mijn creativiteit weer eens kon spuien. Het idee om meer verhalen samen te schrijven is hiermee geboren. Daarnaast ben ik er best trots op dat we dit in een zeer korte tijd hebben geschreven en daarom wilde ik het graag met u delen.

Deze afbeelding is met Illustrator gemaakt als idee voor de koffiewekker-shirts op festivals als Lowlands en Pinkpop.
Het idee was niet geheel de mijne maar van mijn vriend. Samen met een andere vriend die veel grafisch ontwerpt, heb ik er dit van gemaakt. Het is dus een gedeeld item. We hebben er beide steeds dingen aan veranderd.

Ik ben er heel tevreden over. Het ontwerp spreekt tot de verbeelding en iedereen kent het mannetje van Dreamworks wel. De bedoeling is dat er nog een tekst bijkomt over caffeïne of Douwe Egberts. Misschien dat de koffiekring nog aangepast gaat worden in de toekomst. Het nieuwe ontwerp plaats ik dan ook hier.

Een tijdje geleden las ik in een niet nader te noemen blad een artikel over het onderwerp regiosoaps. Regiosoaps zijn, zoals het woord al zegt, soaps die zich afspelen in een bepaald deel van Nederland. In de meeste soaps wordt het plaatselijke dialect gesproken.
Ik was direct geïnteresseerd omdat ik zelf ook uit een gehucht kom en een van de soaps wel kende. Ik vroeg me echter wel af of regiosoaps een toekomst hebben. Tenslotte is het zo dat de meeste jongeren uit bijvoorbeeld Friesland en Twente snel hun dialect verleren. Ook krijgen jonge kinderen vrijwel geen les in deze ‘eigen’ talen. En naar mijn mening kijkt er bijna niemand meer naar de regionale zenders. Ik vond het dus erg ongeloofwaardig dat er ook maar iemand geïnteresseerd zou zijn in dit soort soaps. Een onderzoek leek mij op z’n plaats.

Ten eerste: Welke regiosoaps bestaan er al?

Baas Boppe Baas (Friesland, inmiddels beeindigd)
Dankert en Dankert (Friesland)
Van Jonge Leu en Oale Groond (Twente)
De Hemelpaort (Limburg)
Boven Wotter (Groningen)
Nachtegaal en Zonen (Utrecht)
Koning van de Maas (Rotterdam)

Het blijkt dus dat nog lang niet alle regio’s in Nederland vertegenwoordigt zijn. Om erachter te komen of deze soaps een toekomst hebben, heb ik opgezocht welke door de regionale omroepen worden uitgezonden en welke door de landelijke.

Baas Boppe Baas:
Baas Boppe Baas is een Friese serie die ontstond in 2001. De serie heeft gelopen tot 2005. In eerste instantie werd deze serie alleen door Omrop Fryslan uitgezonden maar in november 2004 begint ook de Overijsselse omroep Rtv Oost met het uitzenden van de serie.
In de zomer van 2005 begint Nederland 1 met het uitzenden van Baas Boppe Baas en uiteindelijk, een jaar na het stoppen van de serie, neemt ook BVN de afleveringen over.

Dankert en Dankert:
Dankert en Dankert wordt sinds 2006 door Omrop Fryslan uitgezonden en is de opvolger van Baas Boppe Baas. Sinds 2 augustus 2007 zendt ook Nederland 2 deze serie uit.

Van Jonge leu en Oole grond:
Van Jonge leu en Oole grond is erg bekend in de regio Overrijssel. RTV Oost heeft van 2005 tot 2008 alle afleveringen uitgezonden. Vanaf 21 mei 2007 wordt deze serie ook door Nederland 2 uitgezonden.

De Hemelpaort:
De Hemelpaort bestaat uit maar twintig afleveringen. Deze afleveringen zijn allen alleen uitgezonden door L1-tv.

Boven Wotter:
Boven Wotter is een twaalfdelige serie. Alle twaalf afleveringen waren vanaf woensdag 14 november 2007 te zien op RTV Noord. Het plan van de KRO is om in de zomer van 2008 de serie op landelijke televisie te gaan uitzenden.

Nachtegaal en Zonen:
De serie Nachtegaal en Zonen wordt alleen door RTV Utrecht uitgezonden. Alle afleveringen van deze serie zijn inmiddels uitgezonden.

Koning van de Maas:
De serie Koning van de Maas wordt in eerste instantie alleen door TV Rijnmond uitgezonden. De eerste aflevering is op 30 maart 2008 uitgezonden.

Inmiddels heb ik naar aanleiding van mijn kleine onderzoek mijn mening moeten bijstellen. Ik leerde dat de gemiddelde regiosoap rond de 300.000 kijkers trekt en dat dit er soms zelf 375.000 zijn. Nu veel landelijke zenders de soaps uitzenden is het misschien zelfs mogelijk dat jongeren in de toekomst op een regiosoap afstemmen en soaps zoals Onderweg naar Morgen laten voor wat het is.

Deze flyer heb ik met Photoshop gemaakt voor de plaatselijke barcompetitie. Het thema van het team was motorcross omdat de jongens die deelnamen die sport beoefenen. Ik ben er heel tevreden over, het is precies geworden zoals zij het wilden. Het is goed te zien wat het thema is en door het kleurgebruik valt de flyer wel op. Toch laat het ook nog niet teveel los, zo kom je er bijvoorbeeld niet achter welke muziek er zal worden gedraaid en dat houdt het publiek nieuwsgierig.