Zowel mijn huisgenote als mijn moeder zijn groot fan van de show ‘De Nieuwe Uri Geller’. Ze genieten van de stunts die zogenaamde ‘tovenaars’ op tv uithalen om zo bekendheid te vergaren. Soms lopen deze stunts niet zoals gepland, denk hierbij bijvoorbeeld aan de uitzending waarin een  Duitse deelneemster bijna verdronk of de geruchten dat twee Nederlandse deelnemers elkaar tijdens de repetities al bijna vermoordden.

Persoonlijk kan ik er ergens wel om lachen, moet je maar niet zo stom doen, denk ik dan. En eerlijk is eerlijk, ik geloof niet zo in die zogenaamde ‘mentalisten’. Natuurlijk snap ik ook dat mensen zoals mijn moeder, die hun avonden veelal op de bank doorbrengen, hier met plezier naar kunnen kijken. Het is tenslotte weer eens wat anders dan Goede Tijden Slechte Tijden of het dagelijkse burgerleven. Wat ik echter niet snap is dat SBS6 (de zender die de show uitzendt) de bijna-dood van een van de mentalisten zo uitbuit. De beelden vliegen je om de oren. Zie je het niet op het internet, dan komt het wel weer op tv voorbij. Waarom mogen deze mensen, die door ongelukken tijdens de repetities toch duidelijk hebben aangegeven over geen greintje paranormaal talent te beschikken, alsnog meedoen? Ik dacht dat SBS6 een zender was voor het hele gezin. Programma’s zoals Hart van Nederland en andere series die door deze zender worden uitgezonden, lijken deze bewering te staven. Hoe kan het dan dat een live-show waar, gezien het tijdstip dat deze op de buis komt, waarschijnlijk ook nog kinderen naar kijken door SBS6 wordt uitgezonden? Wil men soms graag een gespietst persoon op televisie hebben? Zijn de beelden die wij via het journaal krijgen dan niet gruwelijk genoeg?
Het antwoord is vanzelfsprekend simpel, het draait om geld. SBS6 heeft met Uri Geller een goudmijn in handen. Dat is allemaal leuk en aardig, maar noem jezelf dan geen familiezender en verander je imago want, en daar is zelfs mijn koppige huisgenote het mee eens, dit kan écht niet.

Als fervent muziekliefhebster én lezeres van Nederlands bekendste muziekmagazine ‘OOR’ was het voor mij haast onmogelijk het bericht dat ik 20 januari 2009 las te negeren. Dit bericht, gepost op Medianed.com, meldt dat OOR en een ander muziekmagazine genaamd ‘Jazz magazine’ een samenwerkingsverband met de online winkel Bol.com aangaan. (medianed, 2009)
Gezien het feit dat het blad OOR al menig tijd een hit is onder de gemiddelde muziekliefhebber en jarenlange ervaring en kennis van de muziek herbergt, is dit een gouden zet. Door middel van de database van de Nederlandse Pop Encyclopedie van OOR en Jazz Magazine (beide bladen zijn titels van Argo Media Groep) zal Bol.com meer achtergrondinformatie over muzikanten en hun werk op de website plaatsen. Door deze nieuwe manier toe te passen weet de klant precies wat hij in huis haalt en zal het voor hem makkelijker zijn keuzes te maken tussen bepaalde cd’s/muziekdvd’s/etcetera.

Omdat Bol.com zo ook de gehele discografie van een muzikant weet uit te lichten, is het voor de klant ook gemakkelijk om eventueel meer werk van de artiest aan te schaffen.

Ik ben van mening dat meer online winkels dit concept toe zouden moeten passen. Het is vaak zo makkelijk de persoon of het idee achter de muziek te vergeten en dat vind ik een schande. Muzikanten kunnen meerdere cd’s uit hebben gebracht, eerder werk waarvan de nummers toevallig geen hit zijn geworden maar minstens zo geniaal zijn. Deze cd’s worden vaak zo makkelijk vergeten. Bol.com blaast door deze manier van handelen het hele idee van online muziek kopen nieuw leven in. Men weet nu wat hij koopt, waar het vandaan komt, hoe lang het al bestaat en hoe hard er (meestal) voor geknokt is. Het geeft muziekliefhebbers zonder enig benul van de wereld die achter het nummer ligt de kans om ook eens de andere kant van een bijvoorbeeld net opkomende band te zien. Zo krijgen zij ook de kans eerder door te breken en zo andere opkomende bands te helpen. Zoals ik al aangaf, een gouden zet. Het zou mij dan ook niks verbazen als de verkoop van cd’s via Bol.com een stijgende lijn zal beginnen te vertonen.

Ik las vandaag op dé site voor medianieuws (MediaNed) dat de serie Pushing Daisies dreigt te verdwijnen.Mijn eerste reactie was ‘NEE!’ Pushing Daisies is een televisieserie over de taartenbakker Ned die de gave heeft dode dingen door middel van een aanraking tot leven te wekken. Raakt hij deze echter nog eens aan dan komen ze pertinent te overlijden.

Het klinkt voor menig leek als een creatieve doch vergezochte serie en dat is kennelijk ook de reden waarom de Amerikaanse kijkcijfers tegenvallen en er geen nieuwe afleveringen voor het volgende seizoen zijn besteld. Toch ben ik van mening dat juist dat creatieve behouden moet worden. Ik geef toe dat ik inderdaad een grote fan ben van de vrouwenavonden op Net 5 maar Pushing Daisies is wel een van de creatiefste series die ik in lange tijd heb gezien. Elke aflevering heeft weer een geniaal, bijna sprookjesachtig plot. Het is de perfecte serie om bij weg te dromen na een lange dag werken of een hele dag in de schoolbanken te hebben gezeten. De serie biedt ons alles wat wij in het dagelijks leven niet kunnen doen. Doden tot leven wekken, brood op de plank brengen door de hele dag taarten te bakken en verliefd worden op een lijk. De serie is naar mijn idee juist het aanzetje tot nieuwe concepten. Niet de standaard dertigplussers á la Sex and the City die vertellen over hun dagelijks leven maar sprookjes om bij weg te dromen zodat je even niet geconfronteerd wordt met je eigen opkomende rimpels. Het is een serie die spannend blijft omdat het zo nieuw en verfrissend is dat niemand weet of het goed zal aflopen. Het is een serie die een hele nieuwe generatie schrijvers zal aanspreken om ook hun ideeën op papier te zetten.
Ik hoor regelmatig vrouwen klagen over het feit dat er alweer herhalingen van Desperate Housewives worden uitgezonden. Nieuwe series, dat is wat de wereld nodig heeft. Bent u het met me eens? Teken dan ook de petitie en laten we hopen dat we nog even langer van de magische wereld van taartenbakker Ned mogen genieten.
De petitie vindt u op: http://www.petitiononline.com/daisies/petition-sign.html

Op school worden we ermee doodgegooid en ook de affiches die overal hangen lijken het naar ons te schreeuwen…SCHRIJF JE NU IN VOOR THE BIG IDEA CONTEST!
Hartstikke leuk én lucratief zo’n wedstrijd. Je stuurt je tijdschriftenconcept op en kan hier 2500 euro mee winnen! Geen kattenpis voor arme studenten zoals wij. Natuurlijk waren mijn projectgroep en ik dan ook geïnteresseerd, wie wil er nou geen 2500 euro en een baantje bij Sanoma Uitgevers?

Nou, ik denk dat die ene persoon die hier gedeeltelijk van afwijkt ik ben. Ik ben er absoluut voor om mijn eigen naam bekend te maken en te pronken met datgene wat ik deels gecreëerd heb. En dan heb ik het nog niet eens over het deel van het geld wat ik dan zou innen.
Rondvragen dus, op zoek naar informatie. En ik kan je vertellen, ik schrok wel een beetje toen ik hoorde dat je idee dus wel gebruikt kan worden maar dat je er ook niet meer aan verdient.

Stel je voor dat je een successtory zoals de Glamour of de Viva hebt bedacht, die bladen leveren bakken met geld op en dan krijg jij maar 2500 euro? Een voormalig winnaar heeft er zelfs maar een tijdelijk bijbaantje aan overgehouden. Zo loop je dus ontzettend veel geld mis.
Ik vind dit een oneerlijk iets. Je hebt het een geniaal idee, iedereen ontvangt het met open armen en je krijgt er amper wat van mee. Dat is toch onterecht? Het is tenslotte niet het idee van Sanoma. Het is jouw idee, het idee waar je nachten over hebt liggen denken. Het idee waar je menig zweetdruppel voor hebt vergoten.
Ik ben van mening dat The Big Idea Contest een erg slim gevonden plan is waar misschien iets teveel mensen intrappen. Mijn projectgroep en ik doen natuurlijk nog wel steeds mee omdat wij niet de middelen hebben zelf ons tijdschrift op de markt te brengen. Ik ben enthousiast over het idee dat mijn ‘kindje’ misschien wel een prijs wint maar of ik het eens ben met de voorwaarden? Nee. Dus lieve mensen van Sanoma, mocht het echt een knaller worden…wees dan niet zo kinderachtig en biedt ons dan ook een deel van de winst aan.

A photo shoot that changed the world.

The year 1962 is a year that many art lovers remember. It was the year of the first pop art group exhibition, the year of Andy Warhol. It was also the year of mourning. The year when the number one sex symbol passed away. Just a few weeks after a revealing photo shoot. (New York Times, 2006)

Marilyn Monroe grew up in a broken family as Norma Jeane Mortenson. She married at age 16, not yet aware of her possibilities as a model and actress. That all changed when she was asked to participate in a photo shoot. She posed naked and this exciting event made her long for another, exciting life. After this, it didn’t take long for her first marriage to end. (New York Times, 2005)

She moved to Hollywood and decided to change her appearance and name. Marilyn went from the inconspicuous Norma Jeane to a sexy blonde with an attitude. She pretended to be an obtuse, naïve girl and got big parts in successful movies. (New York Magazine, 2008)

This led to three marriages and an alleged liaison with president Kennedy. The rumour goes that Marilyn killed herself at age 36 after a break-up with the president. (The Scotsman, 2003)

Six weeks before her death she took part in a photo shoot with world famous photographer Bert Stern, known as ‘The Last Sitting’. The photo’s were shot at the Hotel Bel-Air and shows us Marilyn in all sorts of poses. All with an erotic vibe, some drunk, some show a certain fragility. Bert Stern succeeded in capturing the real Marilyn on film. Without any retouch he created legendary, perfect images. He captured the last know images of a living legend. Forty-six years later, Bert Stern revived that photo shoot. Young actress Lindsay Lohan is his new Marilyn Monroe. In her Stern sees everything he saw in Monroe, things others couldn’t see. By recreating the photo shoot, he tries to get that same vulnerability and fragility.

These photo’s have been placed in all sorts of magazines. Some say it is a disgrace, that Marilyn will turn in her grave. Others think the next Marilyn is born. It is Lindsay who gives the real reason for the photo’s. “Here is a woman who is giving herself to the public,” She said about Marylin’s photographs. “She’s saying, ‘Look, you’ve taken a lot from me, so why don’t I give it to you myself.’ She’s taking control back.” As Lindsey Lohan really is the next Marilyn, then let us just hope that she’ll take control back in another way then Marilyn did. (New York Magazine, 2008)

__

Misschien lijkt Marilyn Monroe op het eerste gezicht niet geheel in het hokje naaktfotografie te passen. Toch zijn haar shoots voor Playboy en The Last Sitting wereldberoemd. Ik kende eigenlijk alleen maar Marilyn’s blonde seksbom-status maar heb er verder nooit zoveel achter gezocht. Ik vond het dan ook interessant om in mijn bronnen te lezen wat haar beweegredenen waren. De foto’s van The Last Sitting heb ik op het internet bekeken en ik vind ze ronduit prachtig. Hopelijk zie ik ze dan ook nog eens in het echt. Ik ben tevreden met dit bovenstaand artikel omdat ik er veel werk in heb gestopt en veel over mijn onderwerp heb geleerd. Dat is toch een punt dat ik belangrijk vind. Tenslotte doe je deze opleiding alleen maar voor jezelf en dan is het belangrijk dat je overal een les uit haalt. Zo heb ik geleerd verder te kijken dan het beeld dat de media van een persoon schept. Iets wat ik in de toekomst dan ook zeker vaker toe zal passen.

Drawing a line.

When it comes to nude photography, people are often still narrow minded. It is difficult for them to see nude as an art form. They criticize and protest against exhibitions, photo books etcetera. (New York Magazine, 2008)

Fortunately, some people seem to disagree with them. People like Marilyn Monroe, Ruth Bernhard and Spencer Tunick. They are icons when it comes to nude photography. But why is it, that in what we call a modern world, Spencer Tunick still has to fight the same offending criticisms that Marilyn Monroe heard in the early sixties? (New York Magazine, 2008) Thousands of people undress in front of his lens and still his work hasn’t been fully accepted.(Miami Herald, 2007)

How can we call ourselves contemporary and respectful when there are still countries like Vietnam that wouldn’t allow any nude exhibited until last year? It has taken them years to finally show nude to the people. I find it strange that in such a modern world people can’t seem to enjoy or even accept an art form. They criticize one of the ways that shows people in there most intimate and yet vulnerable forms. (Inquirer, 2007)

One of the comments you hear the most is ‘When you pay for sex, it is pornography.’ Yes, you often have to pay to see an exhibition, but I thought it was already decided that a (photographed) kiss isn’t sex. That nude body parts were accepted. Just look at a random music video and you’ll see those flashing around. And celebrity’s, well, you can hardly call the little pieces of fabric that cover them up clothes.

I’m sure that the narrow minded people have pictures of themselves from when they were children. Cute baby pictures, naked on the rug in front of the fire. Well, I suppose that makes their own parents pornography artists then.

I’m glad nude photography is an art form that’s getting more appreciated. Even though we are taking very small steps at a time. My opinion is that a well taken nude photo shows a human in his purest and most innocent form.

I hope that one of these days a great artist like Spencer Tunick will bring the conservatives back to the way they were born. Naked and vulnerable.(Miami Herald, 2007)

____

Toen het begin dit jaar bekend werd dat elke leerling voor Engels een aantal artikelen moest schrijven leek naaktfotografie mij meteen een interessante invalshoek. Tenslotte viel dat goed te rijmen met de andere twee projecten waar wij in periode 1 van jaar drie aan werkten. De versie die hier staat is de tweede versie. Ik ben, over het algemeen genomen,  tevreden omdat ik er veel tijd en moeite in heb gestopt. Vooral de juiste bronnen vinden was een ware hel. Uit nieuwgierigheid ben ik eens in mijn vriendengroep gaan rondvragen en het bleek lastig om mensen te vinden die dezelfde perceptie deelden als ik als het aan kwam op de grens tussen porno en kunst. Ik vind het dan ook een onderwerp dat mij in ieder geval erg aan het denken heeft gezet. Mijn artikel is onderdeel van een groepsproduct en ik vind dat mijn groep en ik een sterk product hebben neergezet omdat iedereen elkaar regelmatig feedback en hulp bood.

De vleugel die ooit was

Het is hier koud en dompig. Mijn hout trekt krom en mijn toetsen worden geel. Ik ben al lang niet bespeeld maar ik weet dat mijn noten vals zullen klinken. Ooit wist ik honderden mensen in vervoering te brengen, maar dat is een lange, lange tijd geleden.

Mijn verhaal begint in het jaar 1883 toen de grootmeester mij een leven schonk. Donker en glanzend bracht ik de liederen van goden ter gehore. Franz Liszt was na Steinway de eerste die mijn toetsen aan mocht raken. Drie jaar later blies hij zijn laatste adem uit.

Een van zijn meest talentvolle pupillen werd mijn nieuwe meester. Oh, wat haatte ik het als hij zijn toondove leerlingen op mij liet spelen.

Mijn lijdensweg werd gelukkig regelmatig onderbroken door enkele getalenteerde jongemannen. De jaren gingen voorbij en ik was redelijk gelukkig. Mijn meester was een goede meester en hij onderhield mij goed. De ochtend dat hij mijn toetsen niet aanraakte wist ik dat er iets mis was. Het duurde daarna niet lang voor nieuwe handen mijn toetsen beroerden. Deze waren zacht en teder. Het waren de handen van een vrouw.

Deze vrouw was niet meer dan een leerling maar ik voelde het talent uit haar vingertoppen vloeien. Door het samenbrengen van onze zielen had haar vader, mijn koper, zonder het te weten een hemels duo gecreëerd. Samen bezochten we de meest prachtige zalen, toegejuicht door ’s werelds belangrijkste en rijkste mensen. Eindelijk iemand die aan mijn eerste meesters kon tippen! Maar helaas vond deze vrouw een verboden liefde en door zich de woede van haar vader op de hals te halen moest zij mij verlaten.

Weer wisselde ik van eigenaar en ditmaal belandde ik op een ander continent. De zilte zeelucht had mij geen goed gedaan en ik vreesde dan ook het ergste. Bij aankomst klopte mijn nieuwe meester mij op de vleugel en sprak de legendarische woorden:‘‘Een beroemdheid in ons midden’’. Vanaf dat moment wist ik dat ik goed terecht gekomen was.

Jarenlang heb ik van zijn gezin mogen genieten, stuk voor stuk getalenteerd en stuk voor stuk voorzichtig met mij. Ik hield van mijn nieuwe meester en ik zal nooit die dag in 1929 vergeten dat hij uit wanhoop de hand aan zichzelf sloeg.

De tijd daarna herinner ik me niet goed, de reis terug en de jaren daarna gingen in een waas voorbij. Ik stond te verstoffen in een kamer bij een of andere Adolf. Ik werd nooit bespeeld. Het leven was saai en mijn eigenaar hield niet van mij, zoals ooit van mij gehouden was. Op een dag werd ik ruw verplaatst door iemand die me wéér met een ander accent toesprak. Dit keer hoefden we niet ver te reizen en ik kwam terecht in een plaats genaamd Amsterdam. Allerlei virtuozen bespeelden mijn toetsen en ik was gelukkiger dan ooit tevoren. Wat een talent! Wat een genot! Ik zag mensen komen en gaan, maar naar mijn idee was ik eindelijk thuis gekomen. Naarmate de tijd verstreek en mijn spelers afwisselden, veranderde de muziek mee. Van klassiek tot modern, ik kon alles ter gehore brengen. Ik blinkte natuurlijk uit in stukken door Liszt gecomponeerd. Soms was het alsof mijn eerste eigenaar mij zelf weer beroerde. Op dit soort momenten miste ik hem het meest, ook al was ik nog zo gelukkig.

Maar nu.. nu ben ik oud en versleten. Ik sta in een opslagplaats weg te rotten. Mijn hoogtijdagen zijn voorbij en ze lijken mij te zijn vergeten. Ik was een beroemdheid maar nu ben ik niets meer dan een huis voor de muizen. Zij zijn de enigen die mijn snaren en toetsen in beweging brengen. Het laatste wat ik nog kan hopen is dat iemand zich mij ooit herinnert. Ziet wat ik was, ziet wat ik nog kan zijn.

Want ik was de laatste metgezel van een aantal van de grootste spelers ter wereld.

_________________

Dit verhaal heb ik samen met een van mijn beste vriendinnen én toekomstige MIM-studente geschreven. Het was voor haar een opdracht voor school en zij vroeg mijn hulp. Samen hebben we een concept bedacht en dit ervan gemaakt. Het onderwerp moest vleugels zijn en dit was vrij te interpreteren. Aangezien er hier een vleugel in de huiskamer staat vonden wij het een leuk idee om niet voor een cliché-idee als bijv. een vogel te gaan.

Ik vond het een leuke opdracht en was blij dat ik mijn creativiteit weer eens kon spuien. Het idee om meer verhalen samen te schrijven is hiermee geboren. Daarnaast ben ik er best trots op dat we dit in een zeer korte tijd hebben geschreven en daarom wilde ik het graag met u delen.

Het gerucht ging al langer maar vandaag stond het dan toch online (www.medianed.com): het kabinet stopt met het sponsoren van tv-programma’s.
Een catastrofe en naar mijn mening totaal onredelijk.

Afgelopen jaar ontvingen de zenders in totaal zo’n twaalf miljoen euro om ‘op een stille manier het kabinetsbeleid uit te dragen.’ Dit geld werd onder andere gespendeerd aan een aflevering van Nederlands beroemdste weerman Piet Paulusma vanuit een achterstandswijk en aan Geert Mak’s programma ‘In Europa’.
Het enige waar het kabinet nu nog geld aan zal uitgeven zijn de postbus 51-spotjes, zo is te lezen op de site.

Ik vraag me af wat de regering hiermee hoopt te bereiken. Televisie staat voor cultuur en is een uitdrager van denkbeelden en  informatie. Des te minder geld, des te minder goede én cultureel verantwoorde programma’s we kunnen uitzenden.
Natuurlijk wil ik het niet dramatiseren en ik snap heel goed dat de zenders en producers zelf ook veel geld ter beschikking hebben om deze programma’s te maken maar juist als de regering financiert zullen zij eerder geneigd zijn een cultureel verantwoord programma te maken. Deze programma’s trekken tenslotte minder kijkers dan een hippe serie zoals bijvoorbeeld All Stars, Flodder of De 25 meest absurde dikkerds. Het is dus logisch dat zij daar minder snel hun geld in zullen stoppen. Het is juist het kabinet dat de producer is, al heeft ze dat niet door.

Vanzelfsprekend snap ik ook dat er ergens op bezuinigd moet worden maar is het nou werkelijk nodig om te bezuinigen op de Nederlandse cultuur? Is het niet veel handiger én verantwoorder om te bezuinigen op bijvoorbeeld ambtenaren? Daar zijn er volgens de heersende mening toch teveel van.

Dus, minister Plasterk, strijk eens over uw hart en beroof Nederland niet van zijn grootste smeltpot aan culturen. Kijk eerst eens bij uzelf of u wel zo hard nodig bent.